การเรียนรู้ของเด็ก

สัตว์คือสิ่งที่เด็กเกือบทุกคนรักเป็นอันดับแรก และยังเป็นประตูที่ได้ผลที่สุดในการขยายคำศัพท์ เพราะสัตว์ทุกตัวมีทั้งชื่อและเสียง

สีเป็นหนึ่งในมโนทัศน์แรก ๆ ที่เด็กจับได้ ตั้งแต่ก่อนพูดคล่องเสียอีก การสอนสีฝึกการสังเกตและการแยกแยะ ซึ่งเป็นรากฐานของการเรียนรู้ทุกอย่าง

เด็กสามขวบที่ยังผูกเชือกรองเท้าไม่เป็น พูดคำว่า “พาคิเซฟาโลซอรัส” ได้อย่างมีความสุข นี่ไม่ใช่การแสดง แต่เป็นสมองเด็กที่กำลังทำสิ่งน่าทึ่ง

การอาละวาดส่วนใหญ่ไม่ได้เริ่มจากความดื้อ แต่เริ่มจากความรู้สึกที่ลูกยังเรียกชื่อไม่ได้ ให้คำกับความรู้สึกนั้น แล้วพายุจะสั้นลง

พ่อแม่ทุกคนอยากให้ลูกฉลาด แต่วิธีที่ได้ผลที่สุดสำหรับเด็ก 1–6 ขวบไม่ใช่การเรียนหรือแบบฝึกหัด แต่คือการเล่น

การเรียนตัวอักษรไม่ได้เริ่มที่การเขียน แต่เริ่มที่การจดจำ เด็กที่แยกรูปตัวอักษรได้และเชื่อมกับเสียงของมันได้ เดินมาครึ่งทางสู่การอ่านแล้ว

การที่ลูกท่อง “หนึ่ง สอง สาม” ได้เป็นอย่างหนึ่ง แต่การรู้ว่าสามหมายถึงของสามชิ้นเป็นอีกอย่างหนึ่งโดยสิ้นเชิง และอย่างหลังคือการนับจริง

ลูกที่ยังจับดินสอไม่ได้ไม่ได้ตามหลังใคร เขาเพียงยังไม่มีกล้ามเนื้อและการควบคุมที่การเขียนสมมติเอาไว้เงียบ ๆ และทั้งสองอย่างสร้างขึ้นด้วยการเล่น ไม่ใช่การฝึกบังคับ

ก่อนจะบวกหรือลบ ลูกเรียนรู้ที่จะ “มอง” ก่อน อันนี้กลม อันนี้มีสี่ด้าน การแยกรูปทรงคือประตูบานแรกสู่คณิตศาสตร์

ลูกไม่ได้ปฏิเสธบรอกโคลีเพราะไม่ชอบ บ่อยครั้งเขาปฏิเสธเพราะยังไม่เคยดูมันจริง ๆ และอาหารที่ไม่คุ้นเคยคือความเสี่ยงในสายตาเด็กเล็ก