Pendidikan Kanak-kanak

Kebanyakan tantrum bukan bermula daripada anak melawan. Ia bermula daripada perasaan yang belum mampu dia namakan. Berikan nama kepada perasaan itu, dan ributnya jadi lebih singkat.

Anak tiga tahun yang belum boleh mengikat tali kasut akan dengan riang menyebut "Pachycephalosaurus". Itu bukan sekadar tarikan lucu — itu otak anak sedang melakukan sesuatu yang luar biasa.

Alif, Ba, Ta — dua puluh sembilan huruf yang membuka al-Quran. Dimulakan awal dan dengan lembut, huruf-huruf itu menjadi bentuk yang akrab jauh sebelum anak diminta membacanya.

Anak belajar melihat dahulu sebelum belajar mendengar. Mengajarnya membezakan gitar daripada biola melatih telinga yang kelak perlu membezakan satu bunyi huruf daripada yang lain.

Anak yang belum boleh memegang pensel bukan bermakna ketinggalan. Dia cuma belum mempunyai otot dan kawalan yang secara senyap diandaikan oleh kegiatan menulis — dan kedua-duanya dibina melalui bermain, bukan melalui latih tubi.

Huruf Cyrillic kelihatan lebih sukar daripada hakikatnya — sehinggalah anda bertemu Р, Н dan В, yang kelihatan amat akrab tetapi bunyinya langsung bukan seperti yang anda sangka.

Hangul dicipta dengan sengaja pada abad ke-15 supaya rakyat biasa boleh belajar membaca dalam hitungan hari, bukan tahun. Matlamat rekaan itu masih membantu anak lima tahun sehingga hari ini.

山 ialah gunung. 火 ialah api. 人 ialah orang. Aksara pertama yang diperkenalkan kepada anak sebaiknya yang bentuknya masih menyerupai benda yang dinamakannya.

Hiragana mempunyai satu kelebihan yang jarang dimiliki sistem tulisan lain: setiap huruf melambangkan tepat satu bunyi, sentiasa. Bagi anak kecil, ketekalan itu satu hadiah.

Mengapa unta mempunyai bonggol? Mengapa telinga musang fennec sebesar itu? Haiwan gurun ialah tempat termudah bagi anak untuk bertemu idea yang mengalir dalam seluruh biologi: badan menyesuaikan diri dengan tempat tinggalnya.